L'Amour des Moules - de film en het boek

'Mosselkok' Sergio*** signeert

Het seizoen is weer gestart en ze worden veel volop in Nederland maar vooral in België gegeten. Echte Zeeuwse Mosselen. Maar waar en op welke manier worden ze eigenlijk gekweekt en hoe komen ze op ons bord terecht? Het werd tijd voor een heuse mosselfilm. Afgelopen zaterdag, in Vlissingen op het Film by the Sea festival, was het dan zover. Hier ging de film l'Amour des Moules van Willemiek Kluiijfhout dan eindelijk in première. Een enorme witte koepelvormige tent opgezet naast het Cine City complex, diende als decor voor een feestelijk mosseldiner. Onder de aanwezigen de regisseur, producent en crew van de film, de hoofdrolspelers, vertegenwoordigers uit de gehele schelpdiersector en verschillende trotse ouders, familie en vrienden. Als eerste presenteerde food fotograaf Tony le Duc het boek 'L'Amour des Moules - over mosselen en mensen'. Hij vertelde dat het idee voor het boek ontstond toen de film al in wording was en dat het een bundeling is geworden van 12 portretten - in woord en beeld - van mensen die in de film figureren en wier leven onlosmakelijk verbonden is met het leven of de dood van de mossel. Van mosselvisser tot mosselchirurg en van milieuactivist tot mosselkok, zoals Sergio Herman voor de gelegenheid wordt aangeduid, allen hebben ze een bijzondere band met de mossel. Er is uiteraard een aantal mosselrecepten van de hand van de meester Herman in het boek opgenomen en hij was speciaal uit zijn keuken in Sluis gekomen om het eerste exemplaar uit te reiken aan de vrouw die volgens Herman 'erg veel voor mij persoonlijk en voor de visserijsector betekent' commissaris van de koningin mevrouw Carla Peijs. Alvorens we ons op de gekookte mosselen mochten storten konden we een exemplaar laten signeren door Sergio Himself. Het boek is eenvoudig vormgegeven en uitgevoerd in rijstpapier. De omslag van het boek heeft de typische blauwzwart mosselkleur en is geheel effen en mat, zonder titel. Vouw je de kaft uit, dan heb je meteen de filmposter in huis. De teksten zijn geschreven door culinair journalist Willem Aseart en Filip Claus (portretten), Remko Schnorr (filmstills) en Tony Le Duc (recepten) zijn verantwoordelijk voor de vele foto's die het boek rijk is. 

Maar waarom nog een boek maken als je de film al hebt? Dat wordt duidelijk tijdens de vertoning van de film L’Amour des Moules. De film is in documentaire-achtige stijl gegoten en belicht met zijn prachtig intieme natuurbeelden op sfeervolle wijze het leven van de Zeeuwse mossel. Ons wordt niet verteld wat we zien, er is geen voice-over maar de film is een zinnenprikkelende verbeelding van de levenscyclus van de mossel. Van het ontstaan van de mossel, in de natuur en in het lab, tot het onvermijdelijke einde: de mosselpan. Ondertussen zien we hoe verschillende mensen op elk hun eigen gepassioneerde wijze betrokken zijn bij de mossel. We komen wel wat te weten over hun relatie tot de mossel, maar in de film staat toch vooral de mossel zelf centraal die prachtig in beeld wordt gebracht onder begeleiding van de stemmige haast etherische stem en muziek van Tuur Florizoone. L’Amour des Moules is een lust voor het oog en oor. En het boek is hierop een prachtige en informatieve aanvulling. Als echte mosselliefhebber krijg je er wel trek van, dat is het enige nadeel. Ik zou dus adviseren eerst de film te gaan zien en daarna lekker een pannetje mosselen te bestellen. Met een glas goede witte wijn, een zacht zurig sausje en lekker grof witbrood. Meer heb je niet nodig. Volgens de befaamde Zierikzeese mosselvissersfamilie Schot worden er in Nederland veel te weinig mosselen gegeten. Ik vermoed zo maar dat daar dit seizoen verandering in gaat komen.

Mosselprinses

De film is nog te zien tijdens het Film by the Sea in Vlissingen en Terneuzen tot 23 september. Vanaf 27 september in de bioscoop.

www.lamourdesmoules.nl

Het boek is verkrijgbaar via Culinaire uitgeverij www.minestrone.be en natuurlijk ook in de Kookboekhandel van Jonah Freud www.kookboekhandel.nl.

Mosseltijd!

Mouclade Oleronaise

Jawel! De RRRR is weerrr in de maand. Het is mosseltijd! De Havendagen zijn weer geweest in Zierikzee en wat mij betreft is het mosselseizoen nu dan officieel begonnen. Ik was er niet bij, ik moest zo nodig op vakantie in het buitenland. Maar ik heb ze al wel gegeten. Afgelopen weekend ben ik samen met zus aan het experimenteren geweest. Voordat ik de resultaten verklap met bijbehorende recepten moet ik je bekennen dat ik, ondanks mijn afkomst, nooit een echt overtuigd mosseleter was. Sinds mijn prille jeugd heb ik een soort haat-liefde verhouding met die dingen. We aten ze in het seizoen zo ongeveer elk weekend en ik wist er niet zo goed raad mee. Ze trokken me aan, ze zijn ook heerlijk, je krijgt er niet genoeg van, maar het hele idee van mosselen eten heeft voor ook iets ranzigs - denk maar Joop Klepzeiker, die zich bij het onbeperkt mosseleten nooit kon inhouden en al kotsend de Zeedijk op strompelde. Een mossel is eigenlijk heel ongrijpbaar en bestaat gewoon uit te veel ondefinieerbare onderdelen. Bovendien maakte mijn vader er een punt van om tijdens de maaltijd te demonstreren hoe zo’n mosseltje nou precies in elkaar stak en ontleedde ze daar en dan voor onze ogen: kijk meiden hier zit zijn baard – baard?!- en de ogen waren een soort matzwarte balletjes –gekookte ogen!?- en dan heb je nog die soort van plastic rand die maar niet los wil laten en het ergste onderdeel, dat kleine witte dopje waarmee de mossel perse aan de schelp wil blijven zitten. Mosseleten werd zo een hele onderneming, dat kan ik je wel vertellen. Gelukkig is die tijd voorbij, heb ik smaak ontwikkeld en vind ik ze nu heerlijk, maar eet ze veel te weinig. En je kunt zoveel doen met mosselen! Wie zegt dat je beperkt moet blijven tot de mosselen old skool? Ga eens naar Ile d’Oleron en laat je inspireren door de plaatselijke culinaire creativiteit. Ze bedenken daar hele kaartenrekken vol met mosselrecepten. Een variant die me echt bijgebleven is, is de Mouclade Oleronaise, ofwel mosselen met curry. Echt verrukkelijk zijn ze. Ik at ze daar zo uit een frietbakje, heel terloops. En vergeet niet de Moules l’eclade, je weet wel die mozaiek van mosselen op een plank waarop vervolgens een hoop dennenaalden in de fik wordt gestoken en weer afgewapperd, die in die contreien zeer populair is. Waarom dat hier nog geen hit is geworden begrijp ik niet. Zo simpel en lekker. Hoogstwaarschijnlijk vanwege het gebrek aan zonuren en dientengevolge gebrek aan zin om op een koud en nat strand te staan wachten tot de mosselen klaar zijn.

Nu, ja. Hoe dan ook. Zoals beloofd vandaag dus twee recepten voor jullie mossellovers; eentje van de klassieke Zeeuwse mosselen en eentje van de Mouclade Oleronaise. Ik kocht voor 2 personen twee kilo mosselen, bereidde het geheel op de Zeeuwse mosselwijze, at de helft daarvan op en de overgoot de overgebleven helft met de currysaus.

Zeeuwse Mosselen:

Zeeuwse mosselen 

Koop een bak of zak mosselen en spoel ze in de gootsteen in koud water. Kijk ze na, kapotte of open blijvende mosselen weggooien. Snijd een grote ui en een preistengel in ringen, een aantal wortels en selderijstengels in plakjes en een handvol gehakte peterselie en gooi dit in een mosselpan. De mosselen erop, glas witte wijn erover, eventueel wat peperkorrels en laurierblad erbij. Deksel erop en aan de kook brengen. Af en toe schudden tot alle mosselen open zijn. Serveer met lekker wit boerenbrood, zoute boter, een azijnerig mosterdmayosausje en een fles goede witte wijn. Wil je het volgende recept ook nog proberen, laat dan de helft van de mosselen over. Het is de moeite waard.

Mouclade Oleronaise (au curry):

Als je dus de helft op hebt, laat je je tafelgenoot de overgebleven mosselen mooi op een bord schikken terwijl jij een glas van gezeefd mosselkookvocht in een koekenpan inkookt. Roer hier een lepel(tje) currypasta naar smaak doorheen en zo’n 100 gram crème fraîche. Beetje op smaak brengen met peper en giet het over de mosselen. Hap ze zo uit de schelp.

Zo simpel kan lekker eten zijn.