Posts tonen met het label slow food. Alle posts tonen
Posts tonen met het label slow food. Alle posts tonen

donderdag 2 augustus 2012

Eten is beleven in ... Toscane



Ravioli di Roberta
Het moest er een keer van komen. Ik ben op vakantie in Toscane. Net als de rest van Nederland overigens, zoveel is mij al duidelijk geworden na een bezoekje aan de supermarkt. Ik had er al een beetje een hard hoofd in, want per slot van rekening wil de hele wereld wel naar Toscane. La dolce vita, zon, wijn en cipressen. Kunst, cultuur en heerlijk eten. Dat trekt. Mij ook, blijkbaar. Dus vooruit. Maar wat eten ze nu eigenlijk in Toscane? Ik weet net als de rest van Nederland heus wel wat Italiaans eten is. Ik eet vaak genoeg pasta, pizza en risotto. Dat bedoel ik ook niet natuurlijk. Wat ik bedoel is wat nu eigenlijk de typische Toscaanse streekkeuken is. Ter voor bereiding op deze vakantie heb ik het eens aan een aantal mensen in mijn omgeving gevraagd die je gerust als fan van de Italiaanse keuken kunt beschouwen, maar ook die moesten me na het opsommen van een aantal ingrediënten zoals Balsamico, Pecorino en Chianti een bevredigend antwoord schuldig blijven. Gelukkig kreeg ik voor mijn verjaardag de Zilveren Lepel Toscane. In tegenstelling tot wat ik vermoedde - Ach, kijk, de zoveelste Zilveren Lepel en ik heb nog niet eens echt iets uit de eerste van de inmiddels vier (?) afleveringen gekookt – bleek het een schot in de roos te zijn. Een prachtig handzaam formaat Lepel deze keer met mooie achtergrondverhalen, voldoende nuttige informatie en mooie recepten met dito foto’s. Ik weet nu dus inmiddels dat men hier brood bakt zonder zout en dat men dat ruimschoot compenseert door het beleg goed te op smaak te brengen. Ik weet dat een van mijn favoriete pastasauzen – met tomaat, worstvlees, venkelzaad en kleine rode pepertjes en veel rode tafelwijn – hier uit Toscane komt. Dat de funghi porcini – het eekhoorntjesbrood - hier gewoon in grote hoeveelheden in de supermarkt ligt. Net als de cavolo nero – palmkool - en cicorei – cichorei, ja - trouwens. Ik heb al wat geproeft van de Chianti Classico, maar ben wegens een zeldzame allergische reactie op muggen - godbetert! - op een zon- en alcoholloos dieet gezet voor de komende week. Just my luck! Wat rest is eten dus. En zit ik met mijn rode ontstoken en dus vreselijk gezwollen benen omhoog– enkels heb ik niet meer noch voeten, slechts tenen –laat ik mij elke avond vertroetelen door de baas van dit pittoreske vakantieboerderijtje die een gelukkig zeer verdienstelijk kok blijkt te zijn. Hij trakteert zijn gasten dagelijks op een drie-gangendiner uit de Toscaanse boerenkeuken. Dat lijkt onschuldig, maar niet als je bedenkt dat elk gerecht ooit bedacht is voor hardwerkende landarbeiders en niet voor hangende toeristen en elke gang alleen al uit drie afzonderlijke gerechten bestaat. Maar ... alles went. En het is zooo lekker…! Mezza porcione doen ze hier niet aan en laten staan is echt geen optie. Je kunt hier trouwens ook erg lekkere patisserie eten en heerlijke mini-kopjes espresso. Je merkt het wel, de Toscaanse boerenkeuken is er niet een om slank bij te blijven, dat wordt dus zodra de zwellingen afnemen veel zwemmen en hardlopen 'under the Tuscan Sun'. Ciao!  

donderdag 15 september 2011

La Grande Bouffe maar dan zonder doodgaan

Wat rest is...
Zondagavond at ik als voorafje twee verschillende pompoensoepen, als tussendoortje runderpaté, varkenspaté en Egmondse bollen begeleid door een kleine rozemarijn-focaccia en een grote gele-tomaat-focaccia. Als hoofdgerecht verschenen achtereenvolgens rundertong in plakjes met kruidendressing, in tomatensaus gegaarde kalfstong, een aardperen- en tweekleurenuientaart met Oudendijkerkazen, entrecotes en kalkoen van de BBQ, Confit d'oie (ganzenpootjes in eigen vet gesmoord), Stracotta (langzaam gegaarde runderstoof uit de oven- 8 uur!) en een verrassend smaakvol gerecht met kokkels met entrecotes. Om het geheel in stijl af te ronden volgden nog in chocolade gedoopte huisgeconfijte sinaasappelschillen en gesuikerde bladerdeegschelpen gevuld met appel-rabarbercompote. Nu vraag je je waarschijnlijk af waar je een dergelijk bacchanaal kunt nuttigen. Welk restaurant is zo gek al deze gerechten in een menu te serveren?  Of was dit een mislukte poging om La Grande Bouffe na te doen, en jezelf dood te eten? Nee, dat restaurant bestaat niet en nee, ik wilde niet dood. Ik heb dit alles gegeten op de eerste ledenbijeenkomst van Slow Food West-Friesland die afgelopen weekend plaatsvond op een prachtige locatie in de Schermer: de vleesveeboerderij van Marcel en Claudia Roelofsen in Grootschermer. De opdracht aan de leden was om zelf een favoriet streekgerecht of gerecht bereid met streekproducten mee te brengen om deze gezamenlijk in de open koeienstal te nuttigen. Het was heerlijk, verrassend en leuk om met elkaar en elkaars gerechten kennis te maken. Ook de kinderen waren mee en op wat blauwe plekken na is er niemand echt gewond geraakt en aten ze heerlijk met de volwassenen mee. Wie zegt dat Slow Food een snobbenclub is, die heeft het niet begrepen.  Het gaat om (h)eerlijk, puur en lokaal eten maken en delen en vooral de liefde voor eten en producten te delen tijdens lekkere en leerzame bijeenkomsten, workshops, lezingen en markten. Slow Food is er om een brug te slaan tussen producent, restaurateur en consument. Om oude recepten, gewassen, producten en bereidingswijzen niet verloren te laten gaan, maar door te geven en misschien nieuw leven in te blazen.
Het eetfestijn op de boerderij was nog maar een aanzetje, er staan nog veel meer leuke, lekkere en leerzame activiteiten op de agenda. Wat denk je van een waddenexcursie op 29 oktober, wanneer we op de boot van Grote Ben, Ben Hettinga, stappen en gaan vissen, zeevruchten rapen en deze vervolgens aan boord onder leiding van Ben te bereiden en op te eten? Daarna, op 12 november, volgt een dagje Gans en Bord, o.l.v. Arie van den Brand gaan we op ganzenjacht, wordt er geslacht en ontleed en gegeten. Ook staat er een broodbakworkshop onder leiding van Hein Raat van Bakkerij Raat op de rol. Allemaal leuke activiteiten nog voor het einde van het jaar. Het is toch eigenlijk onmogelijk om niet lid te worden van Slow Food als kook-, eet- en natuurliefhebber, nu je weet dat deze en nog veel meer activiteiten, workshops en markten zo binnen handbereik liggen? Daarvoor hoef je dus niet per se naar een kookschool of restaurant. Sluit je aan bij Slow Food en maak het in het wild mee in eigen streek. Ik heb in elk geval genoten, nieuwe mensen ontmoet, veel gegeten en ben daarvan niet doodgegaan. 

Voor meer informatie over Slow Food Nederland en alle convivia (afdelingen) zie www.slowfood.nl.
Voor maar 60 euro per jaar kun je lid worden, ontvang je het prachtige en informatieve Slow Food magazine, word je op de hoogte gehouden van alle activiteiten in jouw regio/streek en kun je je inschrijven voor een verscheidenheid aan culinaire uitjes, workshops en, niet geheel onbelangrijk, kom je in contact met andere eet-, kookliefhebbers in de meest brede zin van het woord. Doen!