Posts tonen met het label streekproducten. Alle posts tonen
Posts tonen met het label streekproducten. Alle posts tonen

donderdag 2 augustus 2012

Eten is beleven in ... Toscane



Ravioli di Roberta
Het moest er een keer van komen. Ik ben op vakantie in Toscane. Net als de rest van Nederland overigens, zoveel is mij al duidelijk geworden na een bezoekje aan de supermarkt. Ik had er al een beetje een hard hoofd in, want per slot van rekening wil de hele wereld wel naar Toscane. La dolce vita, zon, wijn en cipressen. Kunst, cultuur en heerlijk eten. Dat trekt. Mij ook, blijkbaar. Dus vooruit. Maar wat eten ze nu eigenlijk in Toscane? Ik weet net als de rest van Nederland heus wel wat Italiaans eten is. Ik eet vaak genoeg pasta, pizza en risotto. Dat bedoel ik ook niet natuurlijk. Wat ik bedoel is wat nu eigenlijk de typische Toscaanse streekkeuken is. Ter voor bereiding op deze vakantie heb ik het eens aan een aantal mensen in mijn omgeving gevraagd die je gerust als fan van de Italiaanse keuken kunt beschouwen, maar ook die moesten me na het opsommen van een aantal ingrediënten zoals Balsamico, Pecorino en Chianti een bevredigend antwoord schuldig blijven. Gelukkig kreeg ik voor mijn verjaardag de Zilveren Lepel Toscane. In tegenstelling tot wat ik vermoedde - Ach, kijk, de zoveelste Zilveren Lepel en ik heb nog niet eens echt iets uit de eerste van de inmiddels vier (?) afleveringen gekookt – bleek het een schot in de roos te zijn. Een prachtig handzaam formaat Lepel deze keer met mooie achtergrondverhalen, voldoende nuttige informatie en mooie recepten met dito foto’s. Ik weet nu dus inmiddels dat men hier brood bakt zonder zout en dat men dat ruimschoot compenseert door het beleg goed te op smaak te brengen. Ik weet dat een van mijn favoriete pastasauzen – met tomaat, worstvlees, venkelzaad en kleine rode pepertjes en veel rode tafelwijn – hier uit Toscane komt. Dat de funghi porcini – het eekhoorntjesbrood - hier gewoon in grote hoeveelheden in de supermarkt ligt. Net als de cavolo nero – palmkool - en cicorei – cichorei, ja - trouwens. Ik heb al wat geproeft van de Chianti Classico, maar ben wegens een zeldzame allergische reactie op muggen - godbetert! - op een zon- en alcoholloos dieet gezet voor de komende week. Just my luck! Wat rest is eten dus. En zit ik met mijn rode ontstoken en dus vreselijk gezwollen benen omhoog– enkels heb ik niet meer noch voeten, slechts tenen –laat ik mij elke avond vertroetelen door de baas van dit pittoreske vakantieboerderijtje die een gelukkig zeer verdienstelijk kok blijkt te zijn. Hij trakteert zijn gasten dagelijks op een drie-gangendiner uit de Toscaanse boerenkeuken. Dat lijkt onschuldig, maar niet als je bedenkt dat elk gerecht ooit bedacht is voor hardwerkende landarbeiders en niet voor hangende toeristen en elke gang alleen al uit drie afzonderlijke gerechten bestaat. Maar ... alles went. En het is zooo lekker…! Mezza porcione doen ze hier niet aan en laten staan is echt geen optie. Je kunt hier trouwens ook erg lekkere patisserie eten en heerlijke mini-kopjes espresso. Je merkt het wel, de Toscaanse boerenkeuken is er niet een om slank bij te blijven, dat wordt dus zodra de zwellingen afnemen veel zwemmen en hardlopen 'under the Tuscan Sun'. Ciao!  

maandag 23 april 2012

Die Sancti Adalberti toch

Met koriander en lindebloesem

Niet zo lang geleden mocht ik aanschuiven voor een bierdiner. Een abdijbierdiner. Met het lokale Egmondse abdijbier Sancti Adalberti. Bier bij het diner.... Dat leek me een uitdaging. Daar ben ik namelijk helemaal niet van, maar ik was voor de gelegenheid bereid me onder te dompelen in drie gangen met lokaal bier bereid voedsel en daarbij hetzelfde bier te drinken. Voor deze ene keer. Ik mag er eigenlijk niet zo veel over zeggen, anders loopt het de volgende keer storm en dat wil de kok niet, dus ik zal niet zeggen dat het diner in de pittoreske kapel van het Karmel klooster plaatsvond en dat we daar met veertig personen gezellig zij aan zij aan lange tafels zaten te nippen aan ons wijnglas vol met bier. Ik zal niets zeggen over de presentatie die initiator van het abdijbier Peter Lassooy hield over de historie van Sancti Adalberti en van zijn unieke abdijbier en dat Sabien Bosman van Staal catering dat hele biermenu bij elkaar had gekookt, in d'r eentje... Waar we het wel over kunnen hebben is dat het best lastig is om op die manier te koken. Je denkt misschien dat dat een makkie is, een gerecht kiezen bij bier. Doet half Nederland dat niet elke zondag? 'Hééénk! Wat zullen we vandaag eens eten bij het six-pack anoniem onderste-schappen-bier?'. 'Oh doe mij die maanden oude bak opgewarmde Foe Yong Hai van onder in de vriezer maar!'. Nasi en een sateetje erbij. Klaar! Hoezo ingewikkeld? Degenen die wel eens wat geld uitgeven aan uit eten, zullen begrijpen dat de maaltijd op de drank af te stemmen best een hele uitdaging voor de kok in kwestie is. Uitdaging, omdat het normaliter andersom is: de chef bepaalt het menu en de sommelier kiest de bijpassende wijnen. Maar voor deze avond moest Sabien aan de slag: welke smaken proef je in dat bier en bij welke ingrediënten en bereidingswijzen komen die smaken het beste tot hun recht? Een hele opgave, maar Sabien is blijkbaar niet voor een gat te vangen. In bier gemarineerd, gestoofd en geweld, het smaakte even lekker. Ook het bier smaakte heerlijk en paste goed bij de gebruikte ingrediënten. De Egmondse witte gaf de avond een lekker fris bittere start en paste uitstekend bij de in datzelfde bier gemarineerde makreel, de forel en de sla, komkommer en selderij en vergeten groentenchips. De Egmondse Tripel, het oudste bier van Sancti Adalberti, heeft een wat zoete hoofdsmaak en is gemaakt met onder andere geroosterde mout wat het bier een hartige toon geeft. Perfect bier om kip in te stoven blijkens de kipstoof die Sabien serveerde met pompoen- en groene koolpuree. In het nagerecht, een plaatje van een Bergens Blonde kaasterrine, waren in het derde abdijbier de Pastorale gewelde zuidvruchten en noten verwerkt. Een heerlijke combinatie. Het zoete van kandij en het hartige van mout en hop in het bier was heerlijk bij het zacht smeuïge van de kaas. Sabien is een zeer pure kok, die de smaken van de ingrediënten voor zich laat spreken en samenwerken waardoor ook het bier heel goed tot zijn recht kwam. Wat ook goed werkte was dat er een echte bierkenner aanwezig was, Frans Ruiter, die ons aan de hand nam voor een reis door de wereld der biersmaken en vertelde wat we zoal konden proeven. Verschillende mout- en hopsoorten kwamen voorbij. En ook kruiden, zoals koriander en lindebloesem. Zulke poëtische ingrediënten geven een bier toch meteen wat meer cachet. Chef Sabien vond het zelf ook een geslaagde avond en vertelde dat zij vaker dit soort culinaire happenings organiseert, maar dat niemand dat mag weten dus. Het volgende wordt een Russische avond. Waar en waneer is een publiek geheim, misschien is het al wel geweest. Je kent vast wel iemand die iemand kent die Sabien kent. Niet? Dan kan ik je aanraden snel vrienden te worden met iemand die iemand kent die Sabien kent, dan kun je snel ook eens van haar kookkunsten genieten op vast weer zo'n verscholen prachtlocatie. Ook de mensen van Sancti Adalberti zitten gelukkig niet stil, ze zijn druk bezig met het stichten van een heuse eigen brouwerij, in Egmond, zodat het lokale abdijbier binnenkort echt lokaal kan worden.



Ik heb inmiddels de smaak te pakken gekregen. Ik maakte zelf ook maar eens een runderstoof met Pastorale. Ik deed de helft  van het bier in de pot en de andere helft dronk ik op. Goeie deal dacht ik zo. Je weet vast wel hoe je een stoof bereid. In mijn pot gingen verder de volgende ingrediënten:

500 gram doorregen runderlappen
1 ui in dikke plakken
3 tenen knoflook
halve venkelknol in dikke plakken
1/2 tl mosterdzaad
1/2 tl venkelzaad
1 klein gedroogd pepertje
5 jeneverbessen
verse rode peper in stukken of 1 gedroogd rood pepertje
2 laurierbladeren
stengel prei in stukken
1 wortel in stukken
klontje roomboter en scheut koolzaadolie
500ml fles Pastorale Sancti Adalberti Egmonds Abdijbier (helft daarvan in stoof andere helft drink je erbij op!)
Zout en peper naar smaak

Lekker lang op lage temperaturen laten stoven (tussen 60-80 graden Celcius).

maandag 24 oktober 2011

Westfriese receptenwedstrijd: de uitslag

Een Omring Waard


Hoe is het nou eigenlijk afgelopen met die receptenwedstrijd waar ik samen met S. aan meedeed? Tja, wat zal ik zeggen? Het is een beetje teleurstellend. Ik heb dan ook naarstig geprobeerd het stil te houden, dat het dan vergeten zou worden. Maar, neen, de roddelpers en paparazzi lieten ons niet los. Men bleef ernaar vragen. Dus hierbij: we hebben de derde prijs gewonnen. Ja. Zie je. Dat bedoel ik nu. Valt tegen, hè? We gingen voor goud, voor de HOOFDprijs, maar het werd brons. Geheel terzijde wil ik toch even opmerken dat ik brons overigens een veel mooiere kleur vind hebben dan goud. Goud heeft zo iets goedkoops over zich, de associatie met dikke gouden schakels om nekken en polsen dringt zich direct aan je op. Goud heeft ook iets achterdochtigs; veel vrouwen beleggen hun geld in gouden sieraden voor het geval hun man de benen neemt. Dat geeft toch te denken. Waarom zou je nog voor goud gaan? Nee, neem dan brons, dat heeft pas een deftige imago, kunstenaars gebruiken niet voor niets brons, bij een bronzen beeld denk je meteen 'Zo, dat heeft iets intellectueels en cultureels!'. Ze worden bovendien vaak gestolen en omgesmolten, die beelden, dat lijkt me voldoende bewijs voor mijn stelling: brons is het equivalent van zeer begerenswaardig. Zo moet onze zege dan ook worden uitgelegd; het is absoluut een veel grotere eer om brons te winnen dan goud. Dat moet ook de organisatie van de receptenwedstrijd hebben gedacht, want er werd speciaal voor ons, om het heuglijke feit openbaar te maken en te vieren, een heerlijke streekproductenlunch belegd bij restaurant de Bourgondiër in Schagen. En er werd behoorlijk uitgepakt. We werden persoonlijk onthaald door chef Ferry Kenter met niets minder dan een glas roze champagne. En dan het eten. Handgepelde Noordzee garnalen, langzaam gegaarde Noord-Hollandse hazenrug en boutjes, verschillende bereidingen van appel en dan in het bijzonder de Cox's Orange, niets was ze teveel. Heel attent was ook dat de andere prijswinnaars waren uitgenodigd om ons fortuinlijke bronswinnaars eens flink in het zonnetje te zetten. En om te zien hoe dat nou moet, die derde prijs winnen. Heel attent. Hoe word je bronswinaar, dat was zo'n beetje de strekking van de hele bijeenkomst. En natuurlijk werden we overladen met cadeaus: een prachtige porseleinen Omringbord van ontwerper Frans de Rover uit Alkmaar met daarop een Omringbrood gebakken door bakker Raat uit Hoorn. Zeldzame exemplaren. Er waren luiden van de pers en verschillende culinaire vakgenoten, zoals Ron Blaauw, aanwezig. Je zult ons vast in alle dagbladen tegenkomen. Wij hebben geweldig genoten. Het was de omring, eh... moeite waard. 




Voor meer informatie over onze bronswinnende inzending van de receptenwedstrijd klik hier en hier. Ook meer te lezen in het tijdschrift Lekker Noordhollands: www.lekkernoordhollands.nl.

donderdag 15 september 2011

La Grande Bouffe maar dan zonder doodgaan

Wat rest is...
Zondagavond at ik als voorafje twee verschillende pompoensoepen, als tussendoortje runderpaté, varkenspaté en Egmondse bollen begeleid door een kleine rozemarijn-focaccia en een grote gele-tomaat-focaccia. Als hoofdgerecht verschenen achtereenvolgens rundertong in plakjes met kruidendressing, in tomatensaus gegaarde kalfstong, een aardperen- en tweekleurenuientaart met Oudendijkerkazen, entrecotes en kalkoen van de BBQ, Confit d'oie (ganzenpootjes in eigen vet gesmoord), Stracotta (langzaam gegaarde runderstoof uit de oven- 8 uur!) en een verrassend smaakvol gerecht met kokkels met entrecotes. Om het geheel in stijl af te ronden volgden nog in chocolade gedoopte huisgeconfijte sinaasappelschillen en gesuikerde bladerdeegschelpen gevuld met appel-rabarbercompote. Nu vraag je je waarschijnlijk af waar je een dergelijk bacchanaal kunt nuttigen. Welk restaurant is zo gek al deze gerechten in een menu te serveren?  Of was dit een mislukte poging om La Grande Bouffe na te doen, en jezelf dood te eten? Nee, dat restaurant bestaat niet en nee, ik wilde niet dood. Ik heb dit alles gegeten op de eerste ledenbijeenkomst van Slow Food West-Friesland die afgelopen weekend plaatsvond op een prachtige locatie in de Schermer: de vleesveeboerderij van Marcel en Claudia Roelofsen in Grootschermer. De opdracht aan de leden was om zelf een favoriet streekgerecht of gerecht bereid met streekproducten mee te brengen om deze gezamenlijk in de open koeienstal te nuttigen. Het was heerlijk, verrassend en leuk om met elkaar en elkaars gerechten kennis te maken. Ook de kinderen waren mee en op wat blauwe plekken na is er niemand echt gewond geraakt en aten ze heerlijk met de volwassenen mee. Wie zegt dat Slow Food een snobbenclub is, die heeft het niet begrepen.  Het gaat om (h)eerlijk, puur en lokaal eten maken en delen en vooral de liefde voor eten en producten te delen tijdens lekkere en leerzame bijeenkomsten, workshops, lezingen en markten. Slow Food is er om een brug te slaan tussen producent, restaurateur en consument. Om oude recepten, gewassen, producten en bereidingswijzen niet verloren te laten gaan, maar door te geven en misschien nieuw leven in te blazen.
Het eetfestijn op de boerderij was nog maar een aanzetje, er staan nog veel meer leuke, lekkere en leerzame activiteiten op de agenda. Wat denk je van een waddenexcursie op 29 oktober, wanneer we op de boot van Grote Ben, Ben Hettinga, stappen en gaan vissen, zeevruchten rapen en deze vervolgens aan boord onder leiding van Ben te bereiden en op te eten? Daarna, op 12 november, volgt een dagje Gans en Bord, o.l.v. Arie van den Brand gaan we op ganzenjacht, wordt er geslacht en ontleed en gegeten. Ook staat er een broodbakworkshop onder leiding van Hein Raat van Bakkerij Raat op de rol. Allemaal leuke activiteiten nog voor het einde van het jaar. Het is toch eigenlijk onmogelijk om niet lid te worden van Slow Food als kook-, eet- en natuurliefhebber, nu je weet dat deze en nog veel meer activiteiten, workshops en markten zo binnen handbereik liggen? Daarvoor hoef je dus niet per se naar een kookschool of restaurant. Sluit je aan bij Slow Food en maak het in het wild mee in eigen streek. Ik heb in elk geval genoten, nieuwe mensen ontmoet, veel gegeten en ben daarvan niet doodgegaan. 

Voor meer informatie over Slow Food Nederland en alle convivia (afdelingen) zie www.slowfood.nl.
Voor maar 60 euro per jaar kun je lid worden, ontvang je het prachtige en informatieve Slow Food magazine, word je op de hoogte gehouden van alle activiteiten in jouw regio/streek en kun je je inschrijven voor een verscheidenheid aan culinaire uitjes, workshops en, niet geheel onbelangrijk, kom je in contact met andere eet-, kookliefhebbers in de meest brede zin van het woord. Doen!

vrijdag 15 juli 2011

Westfriese omringdijk receptenwedstrijd 2011

Makreel
Ik heb het al eerder gezegd: er is een receptenwedstrijd gaande in West-Friesland. Programmabureau Westfriese Omringdijk organiseert in samenwerking met Culinair Westfriesland een receptenwedstrijd met producten uit Westfriesland. De sluitingsdatum is 16 juli a.s. Tot die tijd kun je nog je favoriete streekproducten in een recept met ten minste 2 ingrediënten uit het gebied binnen de Omringdijk, en 1 uit Noord Holland insturen op http://www.culinairwestfriesland.nl/. De gerechten moeten worden beschreven met duidelijke receptuur en bronvermelding van de locale ingrediënten. Een indrukwekkend samengestelde jury waaronder chef-kok Lucas Rive, de voorzitter Slow Food West-Friesland Kees de Heer, Juriaan Geldermans van het beroemde en beruchte Over de Tong en natuurlijk enkele producenten zoals Hero Stam de Opperdoezerman en Antoinette Schouten, melkveehoudster en bestuurslid van Agrarische Vrouwen Wieringen en de winnares van vorig jaar Rina Hetsen beoordeelt voorts het gerecht op smaak, presentatie, originaliteit en streek eigenheid. De wedstrijd staat open voor iedereen die wel eens kookt.
Nou, ik kook weleens en ik kook ook weleens samen met kookvriendin Sanna Willebrands. En nu hebben we na een weekendje cruisen in West-Friesland, veel discussie, enkele culinaire beschouwingen en proeverijen, en enig proefkoken het volgende briljante Omringdijkmenu 2011 samengesteld:

Voorgerecht: 

Haringtartaar met biet, appel, aardappel- en bietenchips en mierikswortelroom

Hoofdgerecht

Huisgerookte, in kruidenzout gemarineerde makreelfilet met (snij)bietenrisotto en overjarige schapenkaas

Nagerecht

Aardbeiensoepje met verveinesorbetijs en kattentongen

Wijn:

Wij dronken er een rosé van Wijngaard de SlootGaert bij.

Let op, het is de laatste dag dat je in kunt zenden - ik weet wel wanneer ik mijn informatie doorspeel aan potentiële concurrenten - dus schrijf snel dat heerlijke West-Friese familierecept op en stuur het vandaag nog in. Succes! Dat de beste moge winnen.

De volledige receptuur is binnenkort in te zien onder het kopje In de Keuken.